Benim Engelli Bir Ebeveynim Var!

Bu durumu anlatan belki binlerce yazı vardır ama ben kendi yaşadıklarımı ve bazı anılarımı paylaşmak istiyorum. Günümüz dünyasında bilgiye her yerden, her şekilde ulaşılabilir ama deneyimlerimiz hâlâ bizimle.

Benim babam fiziksel engelli. Çocukluğunda geçirdiği bir kaza nedeniyle. Yani ben dünyaya gözümü açtığımda da babam böyleydi ve ben bu dünyadan göçüp gidene kadar hep böyle olacaktı. Bazen kendi şemalarımızı çocuklarımızın gözlüğü hâline getirmeye çalışıyoruz. Ama buna gerek var mı?

Bir çocuk olarak bu bizim normalimiz olsa da başkalarının normali değildi belli ki. İlkokulda bazı sınıf arkadaşlarım bana bunun üzerinden zorbalık yapmıştı. Çocuk aklımla çok güzel bir cevap vermiştim. O günden sonra kimse bir daha asla konusunu açmadı. Benim çok sessiz, sakin bir çocuk olmama rağmen bu çıkışım herkesi bir kat daha şaşırtmıştı.

Bir arkadaşım, “Senin babanın gerçek bacağı bile yok, o yarım baba!” demişti.

Ben de ona, “Olsun, benim babamın kalbi tam. Benim babam takma bacağıyla benimle oyun oynuyor, beni dinliyor, beni seviyor. Senin babanın bacağı tam da ne oluyor? Senin baban seninle oyun oynuyor mu sanki?” demiştim.

Ağlayarak gitmişti. Biliyordum, o arkadaşımın babası onunla oyun oynamayı bırak, eve bile doğru düzgün uğramazdı. Şu hep işi olan babalardandı.

Bir keresinde de bir öğretmenim bana, “Baban farklıymış, neden söylemiyorsun?” dedi.

“Yoo, herkesin babası gibi baba işte öğretmenim.” dedim.

“Baban protez kullanıyormuş.” dedi.

“Evet.” dedim.

“E, işte farklı baban. Neden söylemiyorsun?” diye üsteledi.

“İyi de bu onu farklı bir baba yapmaz ki. Babalığını engelleyecek bir şey yok ki.” dedim.

Yıllar geçti, şimdi ben öğretmen oldum. Bazı öğretmenlerimden nasıl öğretmen olunacağını, bazılarından ise nasıl öğretmen olunmayacağını öğrendim…

Evet, belki bazı zorlukları vardı. Bir çocuk olarak babamın sağlığından endişe ettiğim günler oluyordu, hâlâ daha oluyor. Ama bu süreçte babama yardımcı olmak bile iyi geliyordu. Biraz daha aile gibi hissettiriyordu belki de…

Hatta onun, bizim deyimimizle “takma bacağını”, yani protezini her gün aynı düzenle takması, çocukken benim gözümde bir ritüeldi. Çocuklar düzeni ve ritüelleri severler.

Babam, yaşadığı travmaya rağmen gülmeyi ve güldürmeyi seven, hatta kendi travmalarıyla dalga geçen biridir. Bize hiçbir zaman eksiklik hissettirmedi.

Çocukken kalabalık akraba yemeklerinde yer sofrasında yemek yerdik. Babam protez bacağını kıvıramadığı için dümdüz uzatır, diğer bacağını kıvırarak otururdu. İşte o iki bacağının arasında kalan boşluk benim yerimdi. Kendimi sanki bir prenses tahtında oturuyormuş gibi hissederdim. Oraya benden başkası sığmazdı. Sığsa da sığamazdı işte! 🙂

Şimdi onlardan uzakta yaşasam da telefonda sesini duyunca çocukluktaki prenses yerimi hatırlarım. Sanki sesiyle sarılır.

Çocuğa sarılmak kolla veya bacakla yapılmadan önce kalple yapılır.

Bir çocuğun ebeveyninden beklentisi tam da budur bence: Hep kalplerinin yanyana olduğunu hissetmek…