Okula Başlamak…

Sağlıklı gelişim gösteren çocukların aileleri okulu seçer, öğretmeni seçer.

Okul kıyafetleri ve yeni ayakkabılar alınır.
Kırtasiye alışverişi yapılır.
Herkes heyecanlıdır…

Sonra okul başlar.

Yıl sonunda gösteriler yapılır, karneler alınır, yaz tatili için planlar yapılır.

Birçok aile için hayatın ne kadar sıradan bir parçasıdır bunlar…

Diğer yandan, özel gereksinimli bir çocuğun ailesi içinse okula başlamak bambaşka bir anlam taşır.

Bazen bir hayaldir.
Bazen de o hayalin gerçekleşip gerçekleşmeyeceğini bilememenin yarattığı büyük bir hayal kırıklığıdır.

Özel gereksinimli çocukların ailelerinin en buruk hissettiği anlardan biridir okula başlangıç.

“Bizim için bir okul var mı?”

“Bir okula kabul edilecek miyiz?”

“Diğer öğrenciler çocuğumuzu kabul edecek mi?”

“Eğitim hayatı olacak mı? Nasıl olacak?”

Bu soruların her biri, ailelerin omuzlarına bir yenisini daha yükler.

Ve bütün bunlar gerçekten çok yıpratıcı süreçler…

Tüm bunlar bir şekilde yolunda gitmiş ve çocuk bir okula başlamış olsa bile, zihinsel ve fiziksel olarak yaşıtlarından farklı olduğu için o güzel kırtasiye malzemelerini belki kullanamaz.

Yeni aldığı ayakkabıları eskitemez.

Yıl sonunda sahneye çıkıp gösterisini yapamaz.

Karnenin ne anlama geldiğini belki anlayamaz.

Ama…

Öğretmeninin fiziksel desteğiyle yaptığı küçücük bir boyamayı ona gösterir.

Sonra kendini alkışlar.

İşte o an…

Hayatın bütün zorlukları, bütün kaygıları, bütün “neden?”leri bir anlığına unutulur.

Çünkü o küçücük dünyanın içinde, küçücük bir başarı vardır.

Belki bir çizgi.
Belki birkaç renk.
Belki sadece bir kalem tutabilmek…

Ama anne için o, koca bir başarıdır.

Çünkü bazen bir çocuğun dünyasında küçücük görünen bir adım, bir annenin gözünde bütün başarılardan daha büyüktür.

Ve o küçücük dünyanın masumiyeti, hayatın bize dayattığı bütün başarı ölçülerinden çok daha değerlidir.